Koca Evren

 

Anlam veremediğim her şey ışığını kaybediyor. Ben insanların küçük dünyalarını koskocaman bir evren zannetmesinden biraz iğreti oluyorum. Dışardan bakıyorsun ufacık, küçücük (ve bence gerçekten tüm sorun bu değil) ona sorsan derya deniz.

Dolayısıyla böyle farkındalıklar bana artık uzaklaş diyor. Herkes kendi dünyasında kalsın.
Çünkü bazen eksilmek lazım. Tamamlanabilmek için aslında.

Hayatımda hiçbir şeyin tesadüf olduğuna inanmıyorum. Hiçbir başarım kendiliğinden gelmedi. Hiçbir zorluk bir anda belirmedi. Hatalarımın hepsinde emeğim var, denk düştüklerimle anılarım.

Duygularım için sorumluluk alabilecek cesaretim var. Bazen seviyorum dünyayı, bazen küsüyorum evime. Bazen öfkemden yanıp tutuşuyorum bazen umursamıyorum ilerliyorum. Hepsi yakıyor canımı, hepsini seviyorum (:

Ben bazen, d e l i r i y o r u m.

Ne yaptığını biliyorum çünkü,  görüyorum. Her hamleni biliyorum. Bilinçsiz olmasını kabul edebilirim, bilinçsizlik affedilebilir geliyor ama planlı eylemlerini sevmiyorum.

Dolayısıyla ben biraz öğreniyorum. Kendi sınırlarımı genişletiyor, keşfediyorum.
Tutkuyla aşkın arasındaki farkı en ince detayına kadar ayırabiliyorum.

İnsanları seviyorum ve insanlardan ayrılmayı da. Arkadaşlarımdan, sevgililerimden, bazen fikirlerinden.

Ben elinden gelen her şeyi cebine saklayıp ardından şarkı yazılan hikayeleri sevmiyorum.
Ayrılıkları bu yüzden değerli buluyorum. Tüketmek için değil, ışıldasın diye sevmenin gerçekliğine inanıyorum.

Ama anlıyorum. Kendimizle ilgili sorunları çözmeden iyi edemeyeceğiz hiçbir şeyi.
Bundandır ki kendime daha çok sarılmak istiyorum. Falanca caddenin ortasında arabamdan son ses sesleniyorum aslında;

“Senin gibileri iyi bilirim, dolar içine kara bi' kibir
Kelimelerin keskin ama gözyaşı derler o gözlerine dolana”