Hesaplaşalım

Kendimle mutsuzum. Bunu nasıl halledebilirim?

Birçok şey anlatmayı planlıyorum bunlar yalnızca benimle benim aramda kalacak.
Sanki gün ışığı çekilirken günden bende başka birine dönüştüm. Sadece yürüdüm, bazen durdum bazen düşündüm bazen hiç düşünmeden sadece koşmak istedim. Sahile çıkan bir bankta oturmak istedim, karşı bankta oturacak birini hayal ettim. Yanımda değil de karşımda oturacak birini istedim. Belki hiç konuşmasın, belki hiç bakmasın, belki zamanla eriyip gitsin istedim. Alkole, fikre, düşünceye, bir beyine, bir kalbe bile ihtiyacım yok. Zaten her adım attığımda dönüşüyorum yeni birine.

Bunun bir adı yok, kaybolmuyorum ya da aklımı yitirmiyorum. Bilinç kazanıyorum.
Yine de bir tarafım hala oldukça inançsız birilerine, yıllar gelip geçse bile. Kaybettiğimi biliyorum ama ismini koyamıyorum.

Her şey çok yüzeysel hissettiriyor, birkaç şey dışında. Hangisinin doğru olduğuna karar veremiyorum. Gel diyor biri, üstelik yolu bilmediğine yemin edebilirim. Yine de gidiyorum. Çünkü cehenneme gidiyor olsak bile artık “yanmayız gibi.”

Bir boydan aynanın beni görebildiği bir açıdan bende kendimi seyrettim. Ellerimi, bacaklarımı, saçlarımı…

Hiçbir şey düşünmedim, neye benzediğimi bilemedim, yansıdığım şey beni o kadar yanıltıyor ki.

Hesaplaşalım dedim. Sonra öyle yaptık. Bazen bi kaldırımda , bazen kalabalıklar arasında, bazen hiç konuşmadan, bazen yan yana dikilirken, bazen sendelerken. Bazen d ü ş e r k e n.

Bazı insanlar bazen böyledir. Bunu nasıl halledebilirim?